Outsiders

Artwork Brendan de Clercq
Ik wist al vroeg: dit wordt mijn leven


Mijn hele leven ben ik bezig met muziek. Ik herinner me zelfs mijn eerste playbackshow toen ik drie was. Mijn moeder heeft daar ergens nog beelden van liggen. Gelukkig diep weggestopt volgens mij. Vanaf mijn twaalfde stond ik al platen aan elkaar te mixen, muziek te maken en bezig te zijn met alles wat daarbij kwam kijken. Muziek was nooit iets wat ik er even bij deed. Ik wist eigenlijk al vrij jong: dit is wat ik wil doen.

Luister nu

Elise van der Horst

Artwork Brenda de Clercq
‘Highs bestaan niet zonder lows.’


Elize (1982) is zangeres en televisiepresentatrice. Tot haar 14e zong ze bij ‘Kinderen voor kinderen’.

Ze ontwikkelde zich van een verlegen meisje tot een zelfverzekerde performer die van zingen haar beroep én anker maakte. Ze scoorde een grote hit met ‘Automatic’ en presenteerde verschillende

televisieprogramma’s waaronder het eerste seizoen van ‘So you think you can dance. ’

Luister nu

Mind Your Mind

Expo

Van kleine kroegen naar grote podia

Maar die weg zag er niet uit zoals mensen misschien denken. Voordat ik op grote festivals stond, draaide ik jarenlang in Haagse achteraf cafés en schimmige aftertenten. Ik werkte tot diep in de nacht, hing rond in platenzaken om andere DJ’s te ontmoeten en probeerde overal kansen te creëren. Dat was best een donkere periode. Maar ik ben een echte Hagenees en ook gewoon een harde werker. Doorbreken gebeurde bij mij pas veel later. Maar daardoor ben ik extra blij met wat ik nu heb.

Van kleine kroegen naar grote podia

Maar die weg zag er niet uit zoals mensen misschien denken. Voordat ik op grote festivals stond, draaide ik jarenlang in Haagse achteraf cafés en schimmige aftertenten. Ik werkte tot diep in de nacht, hing rond in platenzaken om andere DJ’s te ontmoeten en probeerde overal kansen te creëren. Dat was best een donkere periode. Maar ik ben een echte Hagenees en ook gewoon een harde werker. Doorbreken gebeurde bij mij pas veel later. Maar daardoor ben ik extra blij met wat ik nu heb.

Iedereen gaat op zijn eigen tempo (dit kopje omhoog gehaald)

Lange tijd voelde het soms alsof iedereen sneller ging dan ik. Alsof anderen eerder succes hadden, sneller groeiden of al veel verder waren. Inmiddels weet ik: iedereen heeft zijn eigen tempo.Soms duurt het gewoon langer voordat dingen op hun plek vallen

Misschien heet ik daarom wel Outsiders

Ik ben altijd een beetje rebels geweest. Of tegendraads misschien. Ik heb moeite met autoriteit en doe dingen graag op mijn eigen manier. Als ik bij jou thuis binnenkom en ik was van plan om mijn schoenen uit te doen, en jij vraagt mij om mijn schoenen uit te doen, dan heb ik er al geen zin meer in.  en krijg soms juist geen zin meer in iets zodra iemand zegt dat ik iets móét doen. Dat is soms een kut eigenschap maar het is ook gewoon wie ik ben.

Wat je niet altijd ziet

Ik heb best een bewogen jeugd gehad. Van armoede en moeilijke periodes tot jeugd detentie, verlies en heftige gebeurtenissen zoals een oom die werd vermoord. Zoals zoveel mensen draag ik dingen met me mee. Alleen zie je dat niet altijd aan de buitenkant. Veel mensen zien alleen succes, de festivals en de streams. Maar uiteindelijk ben ik nog steeds gewoon Jan? Cem uit Den Haag.

Muziek als uitlaatklep

Ik praat niet makkelijk over wat er in mijn hoofd gebeurt en ik zal niet makkelijk met iemand bespreken wat me mentaal dwars zit. Niet omdat dat alles oplost, maar omdat het voor mij werkt. Misschien is muziek daarom altijd zo belangrijk geweest. Sommige mensen praten. Ik maak muziek.

Het gaat stabiel kut

Social media maakt dat is soms ook lastig. Mensen posten liever iets grappigs, hun kat of iets leuks dan hoe het écht gaat. Terwijl achter festivals, social media en volle agenda’s ook gewoon moeilijke dagen zitten. Als mensen vragen hoe het met me gaat zeg ik vaak: het gaat stabiel kut. Niet omdat alles slecht is, maar omdat het leven nu eenmaal niet altijd alleen uit hoogtepunten bestaat. En dat is oké.

Baby steps


Ik geloof ook niet dat er één juiste manier bestaat om met dingen om te gaan. Iedereen moet uiteindelijk voor zichzelf ontdekken wat wel of niet werkt. Voor mij is dat bijvoorbeeld accepteren dat een dag minder is gegaan, goed slapen en morgen opnieuw beginnen. 

Wat ik jongeren wil meegeven? Weet wat je wil. Dat is echt de basis. Bepaal eerst voor jezelf wat je leuk vindt. En hoe moeilijk het ook lijkt, dingen zijn veel minder moeilijk te bereiken als je daadwerkelijk weet waar je naartoe wil. Uiteindelijk draait het vaak gewoon om baby steps.

Blijf bewegen. Ook als dingen langzaam gaan. Het ging toch meer om weten wat je leuk vindt?